Artikels en nieuws...
Moet het altijd weer iets nieuws zijn?
20-10-2026
De winter komt eraan. Het vliegseizoen ligt achter ons, de rui loopt op zijn einde en langzaam verschuift de aandacht alweer naar de kweek en daarna – hoe ver weg het nu ook lijkt – naar het volgende vliegseizoen.
Het is ook de periode waarin veel liefhebbers opnieuw naar hun voer kijken. Wat geef ik deze winter? Moet het eenvoudiger? Goedkoper misschien?
Begrijpelijk. De kosten in de duivensport zijn de afgelopen jaren alleen maar gestegen. Dan kun je iemand moeilijk kwalijk nemen dat hij naar een goedkopere mengeling kijkt of eens over de grens rijdt omdat daar een prijsvoordeel te halen valt. Al moet je natuurlijk niet de tank leegrijden om uiteindelijk een paar euro op een zak voer te besparen.
Ook wij kijken naar prijs. En naar wat een duif in deze periode werkelijk nodig heeft.
Tegelijkertijd hebben we de afgelopen periode een nieuwe mengeling getest. De eerste uitkomsten daarvan zijn veelbelovend.
Maar dan komt onmiddellijk een andere vraag.
Moet er eigenlijk nóg een mengeling bij?
Liever tien dan dertig?
Als het aan mij lag, hadden we misschien niet meer dan tien verschillende mengelingen. Overzichtelijk voor de liefhebber, overzichtelijk voor de handelaar en uiteindelijk ook veel eenvoudiger uit te leggen. Een goede basis voor iedere periode van het jaar en klaar.
Alleen werkt de markt niet altijd zo.
Het publiek vraagt om vernieuwing. Iets nieuws trekt aandacht. Een nieuwe naam, een nieuwe zak, een nieuwe samenstelling. En dus blijven fabrikanten ontwikkelen.
Daar is op zichzelf niets mis mee. Bestaande mengelingen kun je verbeteren en aanpassen aan nieuwe inzichten. Maar werkelijk iets compleet nieuws uitvinden wordt steeds lastiger.
Uiteindelijk werken we niet aan ruimtevaarttechnologie.
Voor duivenvoer beschikken we grofweg over een pallet aan verschillende granen, zaden en peulvruchten. Daarnaast zijn er de vaste gegevens waar je behoorlijk de diepte mee in kunt: eiwitten, vetten, koolhydraten, aminozuren, vitaminen, mineralen, sporenelementen en alles wat uiteindelijk invloed heeft op gezondheid, herstel en prestaties.
Daar kun je boeken over volschrijven.
Interessant? Zeker.
Alleen is het grote publiek daar maar beperkt in geïnteresseerd. Zodra het verhaal te technisch wordt, haken velen af.
Wat je ziet, is wat er is.
En ziet het er een beetje mooi uit?
Daarmee komen we bij iets bijzonders in onze sport. Een mengeling moet er vooral goed uitzien.
Mooie kleuren, verschillende zaden, glanzende korrels en het liefst geen maïs die volgens iemand net een maatje te groot is.
Op de beurs werkt het ongeveer hetzelfde. Eerst moet het voer er mooi uitzien. Dat weten wij als voerfabrikant net zo goed als ieder ander. Een mooie presentatie doet veel. Vervolgens worden er een paar gratis biertjes over de toonbank geschoven en naarmate de middag vordert, blijkt het ineens ook steeds beter voer te zijn.
Met een knipoog natuurlijk.
Maar zo oppervlakkig kan onze beoordeling soms wel zijn.
Terwijl juist het interessante deel vaak niet zichtbaar is. De verhouding tussen voedingsstoffen, verteerbaarheid, beschikbare energie en wat een samenstelling uiteindelijk met een duif doet, kun je niet vanaf de buitenkant van een voerbak beoordelen.
En toch komen we tijdens het vliegseizoen steeds weer terug bij datgene wat we wél kunnen zien.
De maïs.
Altijd weer die maïs.
Gerst is goud. Of toch niet?
Hetzelfde geldt voor gerst.
Blijft gerst liggen, dan wordt al snel gezegd dat de duiven genoeg hebben. Ze eten dat puntige spul immers niet graag en dus zou je precies kunnen zien wanneer ze verzadigd zijn.
Een ander noemt gerst juist het goud van de winter.
Allemaal bekende verhalen.
Maar heel eerlijk: ook van een eenvoudige wintermengeling met gerst kunnen duiven behoorlijk dik worden wanneer ze nauwelijks buiten komen en de hele dag voer voor hun neus hebben staan.
En voor duiven die straks moeten kweken, is dat niet bepaald de voorbereiding die ik voor ogen heb.
Misschien is dát wel veel interessanter dan de vraag welke zak we moeten kopen.
Wat willen we de komende maanden eigenlijk met onze duiven bereiken?
Hoeveel zakken voer heb je nodig?
Een opmerking die we regelmatig krijgen wanneer we over voersystemen praten is:
“Hoeveel verschillende zakken voer moet ik dan wel niet in een week gebruiken?”
Een terechte vraag.
Moet dat allemaal?
Nee.
Maar misschien beginnen we dan ook aan de verkeerde kant.
De eerste vraag zou niet moeten zijn hoeveel zakken voer we nodig hebben. De eerste vraag is: wat proberen we met onze duiven te bereiken?
Als twee mengelingen daarvoor voldoende zijn, waarom zouden het er dan vijf moeten zijn?
Maar als een andere samenstelling op een bepaald moment aantoonbaar iets toevoegt, waarom zouden we die mogelijkheid dan niet gebruiken?
Eenvoud is prachtig.
Zolang eenvoud geen doel op zichzelf wordt.
Nieuw is beter
We zijn in de duivensport niet vies van clichés.
Een daarvan is dat nieuw beter moet zijn.
Zodra ergens een hok opvallend presteert, duurt het vaak niet lang voordat er ergens een naam op een voerzak verschijnt. Vervolgens loopt een deel van de kudde enthousiast naar de voerhandelaar.
Want als zij daarmee zo hard vliegen, zal er wel iets bijzonders in zitten.
Misschien.
Het mag allemaal en marketing hoort ook gewoon bij onze sport. Ook wij ontkomen daar niet aan.
Maar blijf vragen stellen.
Waarom is het beter? Wat zit er anders in? Wat probeert men ermee te bereiken? En is dat ook van toepassing op mijn duiven en mijn systeem?
Een bekende naam op een zak maakt de inhoud niet automatisch beter.
Daarom moeten wij als fabrikant onszelf eigenlijk precies dezelfde vraag stellen.
Ontwikkelen we iets omdat een duif er werkelijk iets aan kan hebben, of omdat de markt nu eenmaal regelmatig iets nieuws van ons verwacht?
Als het antwoord alleen het laatste is, hebben we eigenlijk alleen een nieuwe zak gemaakt.
Eerst testen
Dat is ook waarom testen belangrijk is.
Je kunt een mengeling maken waarmee je bewust probeert iets te forceren. Meer beschikbare energie, sneller herstel, makkelijker gewicht verliezen of juist reserves opbouwen.
Prima.
Maar dan moet je het testen.
En vervolgens moet je ook daadwerkelijk een effect kunnen zien.
Niet omdat een tabel zegt dat het theoretisch zou moeten werken, maar omdat de duiven uiteindelijk laten zien dat er iets gebeurt.
Daar zit voor mij het verschil tussen ontwikkelen en simpelweg iets nieuws op de markt brengen.
Zijn we uitgepraat over voeren?
Misschien zijn liefhebbers ondertussen ook een beetje leesmoe geworden van verhalen over opvoeren.
Maandag dit, dinsdag dat, woensdag zoveel procent van zus en donderdag weer iets anders.
We kennen het inmiddels wel.
En heel eerlijk: hoeveel kun je eigenlijk over het voeren zelf vertellen?
Het doet me denken aan televisieprogramma's over eten. Daar zie je minutenlang hoe een gerecht wordt voorbereid. Ingrediënten kiezen, snijden, mengen, bakken, temperatuur controleren en uiteindelijk alles netjes op een bord leggen.
Daarna neemt iemand vijf seconden een hap.
Heerlijk.
Klaar.
Het eten zelf blijkt uiteindelijk het minst interessante onderdeel van het hele programma.
Misschien geldt dat ook voor duiven.
De voorbereiding is veel interessanter dan het moment waarop ze daadwerkelijk voor de voerbak staan.
Hoe houd je een duif in de winter gezond zonder haar vet te laten worden? Hoe bereid je kwekers voor? Hoe verandert de behoefte wanneer de trainingsarbeid toeneemt? Wanneer begin je reserves op te bouwen? Wat gebeurt er met een duif tussen twee vluchten?
Daar zit het interessante verhaal.
Vijf seconden aandacht
Alleen moet iemand tegenwoordig nog wel de tijd willen nemen om dat verhaal te lezen.
We leven in een wereld van swipen. Soms lijkt vijf seconden aandacht al veel gevraagd. Of heb ik daar als enige last van?
Ook bedrijven in de duivensport gingen enthousiast mee in de TikTok-generatie. Korte filmpjes, snelle tips, nog sneller een conclusie. Een paar doen dat nog steeds en soms bijzonder professioneel.
Maar uiteindelijk komt dezelfde vraag terug.
Waar moeten we het na het volgende filmpje nog over hebben?
Het is tenslotte geen ruimtevaarttechnologie waar we aan werken.
En misschien hoeft dat ook helemaal niet.
De andere kant
Want er is natuurlijk ook een andere stroming.
De eminente grijze schrijvers in onze sport die ons vertellen dat het allemaal niet zo moeilijk hoeft. Zij laten al jaren zien dat je met een eenvoudige zak voer net zo hard kunt vliegen als met uitgebreide schema's.
Misschien hebben ze gelijk.
Dat moet je uiteindelijk zelf maar uitvinden.
Maar vergeet één ding niet: ook zij hebben dat gedaan.
Jarenlang geprobeerd, veranderd, geselecteerd, opnieuw geprobeerd en uiteindelijk een systeem gevonden dat bij hun duiven paste.
Wanneer iemand na veertig jaar duivensport vertelt dat het allemaal heel eenvoudig is, betekent dat niet automatisch dat hij veertig jaar geleden met diezelfde eenvoud is begonnen.
Waarschijnlijk niet.
In de jaren dat ze alles ondersteboven vlogen, waren ze vaak net zo bevlogen op zoek naar dat kleine beetje extra.
Nu misschien wat minder.
Behalve wanneer het over vroeger gaat.
Ervaring is goud waard. Maar niet willen vernieuwen kan soms ook heel comfortabel verpakt zitten onder een steeds grijzer wordende haardos.
Daarmee help je een nieuwe generatie niet altijd vooruit.
Want wanneer jij vandaag simpelweg gaat doen wat iemand anders de laatste tien jaar heeft gedaan, vergeet je dat zijn duivenbestand daar misschien dertig jaar op geselecteerd is.
Jouw duiven niet.
McDonald's-voetballertjes
Neem alleen al de winter.
Duiven hoeven dan geen topatleten in wedstrijdconditie te zijn. Maar dat betekent niet dat conditie, gewicht en stofwisseling ineens onbelangrijk zijn.
De hele dag voer voor de neus kan prima gemakkelijk zijn.
Alleen moet je niet verbaasd zijn wanneer je richting de kweek een hok vol duiven hebt dat eerst weer op gewicht moet worden gebracht.
Een beetje zoals die jonge voetballertjes die je soms op zaterdagochtend ziet.
Op jonge leeftijd al een nét iets te krap shirt, hijgend en puffend over een veld dat plotseling heel groot blijkt te zijn. Door een niet al te gezond menu en weinig uitdaging voor de stofwisseling misschien al wat te vroeg afgeremd.
Talent genoeg.
De voorbereiding had alleen iets beter gekund.
En daar ligt misschien precies de uitdaging voor onze duiven deze winter.
Voorbereiden in plaats van voeren
De komende maanden zijn namelijk interessanter dan ze op het eerste gezicht lijken.
Niet omdat we ingewikkelde voerschema's moeten bedenken.
Integendeel.
De winter is juist een mooie periode om terug te gaan naar de basis.
Wat hebben mijn duiven werkelijk nodig? Hoe houd ik ze gezond, actief en op het juiste gewicht? Hoe bereid ik ze optimaal voor op de kweek? En wanneer straks de jongen in de schalen liggen, wat vraag ik dan ineens van diezelfde duiven?
Daarna begint alweer het volgende hoofdstuk.
De voorbereiding op het vliegseizoen.
Misschien moeten we daarom wat minder praten over voeren en wat meer over voorbereiden.
Want voer is uiteindelijk maar een onderdeel van dat verhaal.
En die nieuwe mengeling dan?
Die vraag blijft natuurlijk staan.
We hebben iets nieuws getest en de resultaten geven voldoende aanleiding om ermee verder te gaan.
Wordt het een nieuwe mengeling? Vervangt hij een bestaande? Of besluiten we uiteindelijk dat ons assortiment helemaal geen extra zak nodig heeft?
Ook dat laatste moet een mogelijke uitkomst van testen kunnen zijn.
Want vernieuwen betekent niet automatisch méér.
Het kan ook betekenen dat je iets eenvoudiger maakt. Een bestaande mengeling verbetert. Twee toepassingen samenbrengt. Of een product ontwikkelt dat hetzelfde doel beter of betaalbaarder bereikt.
Daar gaan we de komende periode verder naar kijken.
Niet omdat er per se weer een nieuwe zak in het schap moet staan.
Maar omdat we nieuwsgierig moeten blijven.
Niet alleen naar wat er in de voerbak ligt, maar vooral naar wat er daarna met de duif gebeurt.
Want uiteindelijk vindt de magie van onze sport niet plaats in de voerzak.
Die vindt ergens plaats tussen de losplaats en de finishlijn in onze eigen achtertuin.
En precies daarom blijven we zoeken naar dat kleine beetje beter.
Terug